Saturday, May 24, 2008

ေရွးရိုးစြဲမ်ား (အိဗလိဆ္)

ေရွးရိုးစြဲမ်ားဆိုသည္မွာ သီးျခားမ်ိဳးႏြယ္ တစ္ခု မဟုတ္ေပ၊ လူတစ္ဦးခ်င္း၏ ခံယူခ်က္၊ အက်င့္သီလ၊ ဓေလ့ စရိုက္၊ လိုက္နာက်င့္ေဆာင္မႈ၊ အားထုတ္ႀကိဳးပမ္းမႈႏွင့္ အထံု၀ါသနာေပၚတြင္ ရင္းျမစ္ခံ၍ လူတန္းစား ႏွင့္ လူသားတို႔၏ အုပ္စုေခါင္းစဥ္မ်ား ကြဲျပားရျခင္း ျဖစ္ေပသည္။
က်မ္းျမတ္ကုရ္အံက ထိုေရးရိုးစြဲမ်ားကို “အိဗလိဆ္” ဟု ေခၚသည္။ ဤေနရာ၌ မိရိုးဖလာ စာေပအားနည္း သူမ်ားအတြက္ ရွင္းျပရန္ အနည္းငယ္ရွိသည္မွာ၊ ၎တို႔အေနျဖင့္ “အိဗလိဆ္”ကို “မလာအိကာဟ္” မ်ား“ဂ်င္” မ်ားႏွင့္ လိုက္ေလွ်ာညီေထြျဖစ္ေစရန္ ဓါတ္ဘူတကို ကိုယ္စားျပဳသည့္ “မာရ္နတ္” ဟု လက္ခံယံုၾကည္ ထားၾကေပသည္။
အာရ္ဗီစကား“အိဗလိဆ္” ဆိုသည္မွာ ၿခိမ္းေျခာက္သည္ ဟု အနက္ကိုေပးေသာ
ပါဠိေ၀ါဟာရ “တေစၧတ” ၏ အဓိပၸါယ္ကို မေပးေပ။ ထို႔ေၾကာင့္ “အိဗလိဆ္” ကို တေစၧ၊ သရဲ အသြင္ ခံစားနည္းလည္သည့္ မေကာင္း ဆိုး ၀ါး မာရ္နတ္ဟု သေဘာေပါက္ လက္ခံျခင္းမွာ မွားယြင္းေပသည္။
“အိဗလိဆ္”သည္ ရင္းျမစ္စကားလံုး “ဗလဆ” မွဆင့္ပြားျခင္း ျဖစ္၍ အဓိပၸါယ္မွာ “သူသည္ ေတြေ၀ခဲ့သည္။ သူသည္ ေနာက္ျပန္ဆုတ္ခဲ့သည္။”ဟု ျဖစ္ေပသည္။ တဖန္ က်မ္းျမတ္ကုရ္အံအရ ၾကည့္ျပန္လွ်င္ “မာန္ မာန တစ္ခြဲသားႀကီးႏွင့္ သူတပါး၏ တတ္ေျမာက္ေသာ ပညာရပ္မ်ားကို အသိအမွတ္ မျပဳေသာသူ ျဖစ္ေပသည္။” တနည္းအားျဖင့္ မိမိကိုယ္မိမိ အထင္ႀကီးေနၿပီး သူတစ္ပါးအား အသိအမွတ္မျပဳသူ။ မိမိ၏ မိရိုးဖလာဓေလ့ကိုသာ အဟုတ္ႀကီးမွတ္လွ်က္ သူတစ္ပါး၏ တိုးတက္မႈကို မနာလိုျဖစ္သူ မလိုက္နာသူ ယုတၱိမဲ့စြာ အယူသည္းလြန္းသူမ်ား ျဖစ္ေပသည္။ သူတို႔သည္ လူသားစင္စစ္မ်ားသာလွ်င္ ျဖစ္ၾကေပသည္။ ဤေနရာ၌ က်မ္းေတာ္က သံုးႏႈံးေျပာဆိုေသာ “ရိႈင္တြန္” ႏွင့္ “အိဗလိဆ္” ကို ေရာစပ္သြားႏိုင္ေပသည္။ “ရိႈင္တြန္” ဆိုသည္မွာ သူတစ္ပါးအား လွည့္စားျဖားေယာင္းေသာသူ ျဖစ္၍။ “အိဗလိဆ္” မိမိကိုယ္မိမိသာ လွည့္စားေသာသူ ျဖစ္ေပသည္။(အမ်ိဳးေလးပါး သတၱ၀ါမ်ား ကိုဖတ္ရႈပါ)

ေဌးလြင္ဦး

Monday, May 19, 2008

နိမိတ္ေဆာင္မ်ား (မလာအိကာဟ္)

နိမိတ္ေဆာင္မ်ားသည္ ေခတ္ကာလတိုင္း ေနရာဌာနတိုင္း ပညာရပ္နယ္ပါယ္တိုင္းႏွင့္ လူ႔အသိုင္း အ၀ိုင္းတိုင္း တြင္ ေပၚထြန္းၾကေပသည္။ ၎တို႔သည္ သာမန္လူသားမ်ားထက္ ပညာပါရမီဖြံ႔ၿဖိဳးၾကၿပီး သာမန္လူသားမ်ားအတြက္ ျဖစ္ေပၚလာတတ္သည့္ သဘာ၀ အႏၲရာယ္မ်ားကို ႀကိဳတင္တြက္ဆ နိမိတ္ဖတ္ႏိုင္ၾကေပသည္။ ဥပမာအားျဖင့္ မိုးေလ၀ႆ ပညာရပ္တြင္မုန္တိုင္းေရးရာ ကၽြမ္းက်င္သူမ်ား၊ ေျမငလွ်င္ေရးရာ ကၽြမ္းက်င္သူမ်ားႏွင့္ သာမန္ ထက္ ထူျခားေသာ သဘာ၀အႏၲရာယ္မ်ားကို ႀကိဳတင္ တြက္ဆႏိုင္ေသာ ပညာရွင္မ်ားပင္ ျဖစ္ေပသည္။
အလားတူပင္ ပညာရပ္နယ္ပါယ္တိုင္း၌ ကၽြမ္းက်င္ေသာ ပညာရွင္မ်ား၊ ထိုပညာရပ္ တစ္ခုခ်င္းစီ၌ ပညာ ပါရမီ ရင့္သန္ သူမ်ားကို နိမိတ္ေဆာင္မ်ားဟု ေခၚေပသည္။ ျဖစ္ေပၚလာမည့္ ျဖစ္ရပ္ေပၚ၌ ၎တို႔၏ ေတြ႔ရွိ ခ်က္ သည္ စိတ္ကူးယာဥ္ ေတြးဆမႈ မဟုတ္ဘဲ တိက် ေသခ်ာသည္ဟု မိမိကိုယ္ မိမိယံုၾကည္ စိတ္ခ်ရ ေလာက္ေသာ အသိဉာဏ္ကို ရရွိျခင္းေၾကာင့္ သူတို႔ ကိုယ္သူတို႔ ယံုၾကည္ခ်က္မွာ ခိုင္မာေပသည္။ ၎တို႔ သည္ ေရွးတြင္ ျဖစ္ခဲ့ေသာ ျဖစ္ရပ္မ်ားေပၚ၌ အေျခခံ၍ အေျဖထုတ္ ၾကရသူမ်ား ျဖစ္ေပသည္။ သို႔ေသာ္ သူတို႔ သိေသာ အရာ၌ သူတို႔၏ ယံုၾကည္ခ်က္မွာ ျပင္းထန္လွေပသည္။
၎တို႔ကို က်မ္းျမတ္ကုရ္အံလာ အာရ္ဗီေ၀ါဟာရျဖင့္ “မလာအိကာဟ္” ဟုေခၚေပသည္။ ဤေနရာ၌ မိရိုးဖလာ ယံုၾကည္လက္ခံသူမ်ားအတြက္ ရွင္းစရာ အနည္းငယ္ ရွိလာေပသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ မိရိုးဖလာ ရိုးရိုး သားသားျဖင့္ ယံုၾကည္လက္ခံထားသူမ်ားမွာ “မလာအိကာဟ္” ဆိုသည္ကို- ေရွး ႏွစ္ေပါင္း ေထာင္ေက်ာ္မွ စာေပမ်ားအား စြဲကိုင္ထားေသာ ဆရာေတာ္ႀကီးမ်ား၏ ဘာသာျပန္ဆိုမႈ အတိုင္း “နတ္ေဒ၀ါ” ဟု အနက္ကို ေပးသည့္ ခရစ္ယံေ၀ါဟာရ “ေကာင္းကင္တမန္ေတာ္” ဟုသာ နားလည္ထား ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ေပသည္။
“မလာအိကာဟ္” ဆိုေသာ စကားလံုးသည္ “စြမ္းအား။ အခြင့္အာဏာ”ဟု အနက္ကိုေပးေသာ “မာလက္ခ္” ႏွင့္ ရင္းျမစ္တူ ေ၀ါဟာရမွ ဆင့္ပြားလာျခင္း ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေခတ္သစ္ သိပၸံညာ၌ ႏွစ္ၿခိဳက္ေသာ ပညာရွင္ မ်ားက ၎ကို “စြမ္းအင္” ဟု ဘာသာျပန္ဆို ၾကေပသည္။ ထိုသို႔ ဘာသာ ျပန္ဆိုျခင္းသည္ပင္ သိပၸံပညာႏွင့္ နီးစပ္မႈရွိသေယာင္ ျဖစ္ေသာ္လည္း “ေကာင္းကင္တမန္” ဆုိသည့္ မျမင္စြမ္းႏိုင္ေသာ “ဓါတ္ဘူတ ျဖစ္တည္မႈ” ဘက္သို႔ ဦးတည္ဆဲပင္ ျဖစ္ေနေပေသးသည္။ အမွန္တကယ္တြင္ “မလာအိကာဟ္” ဆိုသည္မွာ ထိုဓါတ္ဘူတ ျဖစ္တည္မႈမ်ားကို သိႏိုင္သည့္ ဉာဏ္စဥ္ကို ရရွိသည့္ ပညာရွင္မ်ားသာ ျဖစ္ေပသည္။ သို႔ေသာ္ ၎တို႔သည္ ဉာဏ္စဥ္ေတာ္ေဆာင္ (ရစူလ္) သတင္းေတာ္ေဆာင္ (နဗီ) မ်ားကဲ့သို႔ “သဗၺညဳတဉာဏ္စဥ္” အဆင့္ထိ ရရွိသူမ်ား မဟုတ္ေပ၊ ထို႔ေၾကာင့္ ၎တို႔အေနျဖင့္ ဉာဏ္စဥ္ေတာ္ေဆာင္ (ရစူလ္) သတင္းေတာ္ေဆာင္ (နဗီ) မ်ားကို နာခံရေပသည္။
”မလာအိကာဟ္” ဟူသည္မွာ နတ္ေဒ၀တာ ေကာင္းကင္တမန္ေတာ္ ေသာ္လည္းေကာင္း စြမ္းအင္ ေသာ္လည္း ေကာင္း မဟုတ္ဘဲ “ လူသားစင္စစ္” ျဖစ္ေၾကာင္းကို က်မ္းျမတ္ကုရ္အံလာ သုတ္ေဒသနာမ်ားအရ ရွင္းရွင္း လင္းလင္း သိႏိုင္ေပသည္။ (အမ်ိဳး ေလးပါး သတၱာ၀ါမ်ားကို ၾကည့္ပါ၊)

ေဌးလြင္ဦး

မဟာသမၼတမင္း “အာဒံ”

အာဒံ ႏွင့္ ဧ၀ ကို ကမၻာ့ လူသားတိုင္းၾကားဘူး ၾကၿပီး။ အာဒံသည္ ကမၻာ့ ပထဦးဆံုး လူသားျဖစ္၍ ဧ၀ ကို အာဒံ၏ နံရိုးမွ ဖန္ဆင္းလွ်က္ အာဒံ အတြက္ ဇနီးၾကင္ေဖၚျဖစ္ေစသည္- ထိုကမၻာ့ ပထမဦးဆံုး ဇနီးေမာင္ႏွံ ႏွစ္ဦးထည္းမွ လူသားအေပါင္း ေပါက္ပြား မ်ိဳးျပန္႔လာျခင္းျဖစ္သည္ စသည္ျဖင့္- ဂ်ဴးဘာသာ ခရစ္ယံဘာသာႏွင့္ အစၥလာမ္ဘာသာ၀င္တို႔က လက္ခံယံုၾကည္ထားၾကသည္ဟု အစၥလာမ္ဘာသာ၀င္ မဟုတ္ သူမ်ားက နားလည္ လက္ခံ ထားၾကေပသည္၊ ထိုသို႔ နားလည္ထားျခင္းမွာ မမွန္ကန္ေသာ္လည္း အျပစ္မရွိေပ၊ အဘယ္ ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ “သရက္ပင္ကို ေညာင္ပင္မ်ိဳသကဲ့သို႔” အစၥလာမ္ဘာသာတို႔၏ စာေပက်မ္းဂန္မ်ားကိုယ္တိုင္က ခရစ္ယံ အယူ အဆမ်ား၏ ၀ါးမ်ိဳျခင္းကို အလူးအလိမ့္ ခံထားရေသာေၾကာင့္ ျဖစ္၏၊
အမွန္တကယ္တြင္- ကုရ္အံ က်မ္းေတာ္၌ “အာဒံ” ဟူေသာ အမည္ကို (၂၅) ႀကိမ္တိတိ ေဖၚျပထားၿပီး သူ႔ေခတ္ သူ႔အခါက “လူ႔သမိုင္း၊ ေခါင္းေဆာင္ႏွင့္ ေနာက္လိုက္မ်ား၏ စိတ္ေနသေဘာထားမ်ားကို” ေခတ္ကာလတိုင္းမွ ေခါင္းေဆာင္ႏွင့္ ေနာက္လိုက္မ်ားက နမူနာယူႏိုင္ရန္အတြက္ ပမာေပး ရွင္းျပထားျခင္းျဖစ္ေပသည္၊
ထိုသို႔ ရွင္းျပရာတြင္ အာဒံသည္ ကမၻာ့ ပထမဦးဆံုးလူသား ဟုလည္းေကာင္း။ ဤကမၻာေျမသည္- သမြၼာက်မ္းစာ အရ ခုႏွစ္ျပန္တြက္လွ်င္ လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ေပါင္း (၆၀၀၀) ေက်ာ္ကမွေပၚထြန္းလာေသာ အာဒံ ႏွင့္ ဧ၀ ေနထိုင္ႏိုင္ရန္ ျဖစ္တည္လာရသည္ ဟုလည္းေကာင္း ကုရ္အံ က်မ္းေတာ္၌ေဖၚျပျခင္း လံုး၀ မရွိေပ၊ ထို႔အျပင္ ဧ၀ ဆိုေသာ အမည္ကိုလည္း က်မ္းေတာ္၌လံုး၀ ေဖၚျပထားျခင္း မရွိေခ်၊
အာဒံႏွင့္ ပတ္သက္၍ ရည္ၫြန္းသမွ်တြင္ “ဥယာဥ္” ဟူေသာစကားကို တြဲ၍ ျပထားေသာေၾကာင့္ အာဒံသည္ လူအသိုင္းအ၀ိုင္း စတင္အေျခခ် ေနထိုင္သည့္ စိုက္ပ်ိဳးေရးေခတ္ကို ဦးေဆာင္ တည္ေထာင္ေသာ စိုက္ပ်ိဳးေရး ေခတ္၏ ဖခင္ႀကီးျဖစ္ေၾကာင္းကို ေထာက္ျပထားေပသည္၊ စိုက္ပ်ိဳးေရး ေခတ္ကာလာ မတိုင္မွီမွ လူသားမ်ား သည္ အတည္တက် ေနထိုင္ျခင္း မရွိေသးဘဲ သစ္ဥသစ္ဖုရရာ ေဒသမ်ားသို႔ ရွာေဖြသြားလာ က်က္စားေန ေသာေၾကာင့္ တိက်ေသာ လူ႔အသိုက္အၿမံဳ ဟူ၍ မရွိေသးေပ၊ ထိုေခတ္ကို သမိုင္းမတင္မွီ ေခတ္ဟု ေခၚတြင္ သည္၊ (ကမၻာ့လူသားမ်ား. လူ႔သမိုင္းစတင္ေသာ စိုက္ပ်ိဳးေရးေခတ္ကို အေရွ႔အလယ္ပိုင္းမွ စတင္ၿပီး။ စက္မႈ ေခတ္ကို အဂၤလန္မွ စတင္ကာ နည္းပညာေခတ္ (သို႔မဟုတ္) စက္မႈလြန္ေခတ္ကို အေမရိကန္မွ စတင္သည္ဟု ပညာရွင္မ်ားက သေဘာတူ လက္ခံထား ေပသည္)၊
က်မ္းေတာ္တြင္ ေဖၚျပေသာ “ဂ်နတ္” ကို ကၽြႏ္ုပ္တို႔၏ ဆရာေတာ္အမ်ားစုကလည္း ခရစ္ယံသမြၼာ က်မ္းစာ၏ ဖြင့္ဆိုမႈ ေနာက္သို႔ လိုက္ကာ။ ေကာင္းကင္ဘံုရွိ နိဗၺာန္ဟု ဘာသာျပန္ၾကေသာေၾကာင့္ ေလ့လာသူတို႔၏ နားလည္ မႈမ်ားမွာ ပိုမိုလြဲေခ်ာ္သြားေပသည္၊အာရ္ဗီေ၀ါဟာ ရ “ဂ်နတ္” သည္ “နိဗၺာန္”ဟူေသာ အနက္ တစ္ခုတည္းကိုသာ ေပးသည္ မဟုတ္ေခ်၊ က်မ္းေတာ္၏ ေျမာက္မ်ားစြာေသာ ေနရာမ်ား၌“ဥယာဥ္” ဟူေသာ အနက္ျဖင့္ သံုးထားသည္ကို မည္သူမွ မျငင္းႏိုင္ေပ၊ အာဒံႏွင့္ ပတ္သက္၍သံုးေသာ “ဂ်နတ္” ဟူသည္မွာ ေကာင္းကင္ ဘံုရွိ “နိဗၺာန္ မဟုတ္ေခ်၊ ၄င္းကို ၂း ၃၀ တြင္ “ငါသည္ ေျမကမၻာ၌ သမြၼတမင္းကို ခန္႔အပ္ေတာ္ မူမည္” ဟု ေဖၚျပ ထားျခင္းက တိတိက်က် ရည္ၫႊန္းေပသည္၊ ဤ သုတ္ေတာ္မွ “သမြၼတမင္း”ဆိုသည္မွာ “အာဒံ” ကို ဆိုလိုၿပီး သူတို႔ အေခ်ခ်ေသာ “ဥယာဥ္” ကို ေကာင္းကင္ဘံုတြင္ မဟုတ္ေၾကာင္း “ေျမကမၻာေပၚ၌” ဆိုေသာ စကားက အတိအက် ဆိုထားေပသည္၊ တနည္းအားျဖင့္ ဥယာဥ္ေျမဆိုသည္မွာ စိုက္ပ်ိဳးေရးေခတ္ကို ရည္ၫႊန္းၿပီး။ အတည္ တက်ေနထိုင္မႈကို စတင္ေၾကာင္း ေဖၚျပေပသည္၊ ၎ကို “အေခ်ခ်၍” (၂း ၃၅) ဆိုေသာ စကားလံုးက ထင္ျခား ေစေပသည္၊
က်မ္းေတာ္တြင္ အာဒံကို “ခလီဖာဟ္” သမြၼတမင္း ဟုလည္းေကာင္း (၂း ၃၀)။ “အမည္နာမ မ်ားကို သင္ၾကား ခံရသူ” ဟုလည္းေကာင္း(၂း ၃၁)။ “အီဗလီဆ္” မွ အပ ေနာက္လိုက္အေပါင္းတို႔က ဦးခ်ရသူ ဟုလည္းေကာင္း (၂း ၃၄)ေဖၚျပထားေပရာ-
“သမြၼတမင္း”ဆိုသည္မွာ အာဒံႏွင့္ ဧ၀ ဇနီးေမာင္ႏွံ ႏွစ္ဦးတည္းသာ ဖြဲ႔စည္းေသာ လူ႔အဖြဲ႔အစည္း၏ ေခါင္း ေဆာင္ ဂုဏ္ပုဒ္ (အိမ္ေထာင္ဦးစီး) မဟုတ္ေခ်။ တိုင္းျပည္တစ္ျပည္ သို႔မဟုတ္ လူ႔အသိုင္းႀကီး တစ္ခု အတြက္ ေခါင္းေဆာင္မႈ ဂုဏ္ပုဒ္ (အုပ္ခ်ဳပ္သူ။ အရိုက္အရာဆက္ခံသူ) ျဖစ္ေပသည္၊
“အမည္နာမမ်ားကို သင္ၾကားခံရသူ” ဆိုသည္မွာ အရာ၀တၳဳ အသစ္မ်ားကို တီတြင္ဖန္တီး ႏိုင္စြမ္းရွိေသာ ဉာဏ္ ကို ရရွိသူ ျဖစ္ေပသည္။ မိမိတီထြင္ေသာ အရာမ်ားကို မိမိကသာ အမည္ကင္ပြန္း တပ္ေပးရမည္ ျဖစ္ သည္။ ၄င္းကို ၂း၃၃ တြင္ “သူသည္ အမည္နာမမ်ားကို ထုတ္ျပန္ေသာ္” ဟူေသာ စကားက တိက် ခိုင္လံု ေစ ေပသည္၊ တနည္းအားျဖင့္ “အရာ၀တၳဳ တစ္ခုတိုင္းအား တီထြင္ႏိုင္သူတိုင္းသည္ ထိုအရာ၏ အာဒံ ျဖစ္သည္” သူသည္ သူတီထြင္ေသာ အရာကို အမည္ေပးသူ ျဖစ္ေပသည္၊ ထို႔ေၾကာင့္ လူသားမ်ားကို အာဒံ၏ သားသမီး မ်ားဟု သံုးစြဲေခၚဆိုျခင္း ျဖစ္သည္၊ ဆိုလိုသည္မွာ လူသားတိုင္းသည္ အရာ၀တၳဳမ်ားကို တီထြင္ ႏိုင္ေသာ အခြင့္ အေရးရွိသည့္ ဉာဏ္စဥ္ကို ပိုင္ဆိုင္ျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္ေပသည္။ (မိမိတီထြင္ေသာ အရာအား မိမိသာ မူပိုင္ျဖစ္ သည္- ထိန္းသိမ္းအုပ္ခ်ဳပ္သူျဖစ္သည္)။
အဆိုး၀ါးဆံုး လြဲမွားခ်က္မွာ “မလာေအကာဟ္တို႔အား အာဒံကို ဦးခ်ၾကေလာ့ဟုဆိုေသာ္ ဦးခ်ၾကကုန္၏။ သို႔ ေသာ္ အိဗလီဆ္။ သူသည္ ျငင္းပါယ္၍ ေမာက္မာ၏၊” (၂း ၃၄) ဟူေသာ သုတ္ေတာ္မွ “မလာေအကာဟ္” ႏွင့္ “အိဗလီဆ္” ကို နတ္ေကာင္း နတ္ဆိုးမ်ား ဟု အဓိပၸါယ္ သက္ေရာက္ေစ သည့္ ေကာင္းကင္တမန္ေတာ္၊ မရ္နတ္ စေသာ စကားလံုးမ်ားျဖင့္ ဘာသာျပန္ဆို လိုက္ျခင္းပင္ ျဖစ္၏။ ထိုသို႔ ဘာသာျပန္ဆို လိုက္ျခင္းေၾကာင့္ အာဒံ၏ ေခတ္တြင္ အျခား လူသားမ်ား မရွိသလို ျဖစ္သြားရ ေပေတာ့သည္၊ အမွန္မွာ က်မ္းေတာ္ အရ ၄င္းတို႔ သည္ လူသားစင္စစ္မ်ားသာ ျဖစ္ေပသည္၊ (နိမိတ္ေဆာင္မ်ား။ ေရွ႔ရိုးစြဲမ်ား ကို ဖတ္ရႈပါ)၊
အာဒံႏွင့္ ပါတ္သက္၍အျခားေသာ လြဲမွားမႈတစ္ခုမွာ သူသည္ ဘုရားရွင္ တားျမစ္ထားေသာ အပင္မွ အသီးကို စားလိုက္သည္။ ထိုအခါ အသီးနင္၍လည္ပင္း၌ ဂ်ိဳ႔ ထြက္ေနရသည၊္ သူဇနီး ဧ၀ ကမူ အသီးကို မစားေသာ ေၾကာင့္ ဂ်ိဳ႔ ထြက္ျခင္းမရွိဟု ဋီကာခ်ဲ႔ျခင္းပင္၊ ကုရ္အံ က်မ္းေတာ္တြင္ ထိုအခ်င္းအရာမ်ားကို လံုး၀ မေဖၚျပေပ။
က်မ္းေတာ္က “ဤ အပင္နားသို႔ မခ်ည္းကပ္လင့္” ဟုသာ ဆိုထားၿပီး ဤအပင္ ဆိုသည္ကို မည္သည့္အပင္ဟု (အမည္ကို) ဆိုထားျခင္း မရွိေပ။ သို႔ေသာ္ ထိုအပင္သည္ မေကာင္းမႈကို လံႈေဆာ္ေသာ အပင္ျဖစ္သည္ဟု ဆိုေပသည္၊ ထို႔ေၾကာင့္ဤႊအပင္ဆိုသည္မွာ အပင္ကဲ့သို႔ အျမစ္တြယ္တတ္ေသာ မေကာင္းမႈ။ အစြဲ။ ဒုစရိုက္။ မိရိုးဖလာဓေလ့ကို ၀ကၤ၀ုတၱိ အလကၤာျဖင့္ ေဖၚျပျခင္း ျဖစ္ေၾကာင္း နားလည္ႏိုင္ေပသည္၊ ပိဋကေတာ္တြင္ မုေလးစပါးပင္ဟု ဆိုေပသည္ (အဂၢညသုတ္) ေျမမွ ေပါက္ေသာ မုေလးစပါးပင္ကို မွီ၀ဲမိေသာေၾကာင့္ ကမၻာဦး လူသားတို႔ အဆင့္ေလ်ာ့က်ခဲ့ရပံု။ မဟာသမြၼတမင္း တင္ေျမႇာက္ ပံုမ်ားကို ဤသုတ္ေတာ္တြင္ က်ယ္က်ယ္ ျပန္႔ျပန္႔ ေဖၚျပထားေပသည္၊
အာဒံသည္ လက္ပါးေစတို႔၏ မေကာင္းေသာ အႀကံေပးမႈမ်ားကို လက္ခံကာ မတရားမႈ၌ နစ္မြန္းမိေသာေၾကာင့္ ဦးစီးဦးေဆာင္ ေနရာမွ ယိမ္းယိုင္ရျခင္း၊ ေအးခ်မ္းတည္ၿငိမ္ေသာ လူ႔အသိုင္းအ၀ိုင္းမွာ ကြဲထြက္ကုန္ျခင္း၊ အခ်င္းခ်င္း စစ္မက္မ်ား ျဖစ္ပြားရျခင္း၊ အခ်ိန္အပိုင္းအျခား တစ္ခုအထိ ျပန္လည္ စုစည္းႏိုင္မႈ မရွိဘဲ၊ လူမ်ိဳးစု ကိုယ္စီတို႔ သီးျခားစီ ေနထိုင္ခဲ့ရျခင္းကို (၂း ၃၆) ေထာက္ျပထားျခင္း ျဖစ္ေပသည္။
၂း ၃၆ တြင္ ေဖၚျပေသာ “ထြက္သြားၾကေလာ့” ဆိုသည္မွာ ျမင့္ျမတ္ေသာ ေနရာမွ နိမ့္က်ေသာေနရာသို႔ ေလ်ာက်ျခင္း (ရာထူးက်ျခင္း) ကို ဆိုေပသည္၊ ဤစကားကို ဆရာေတာ္ႀကီးမ်ားက အာဒံသည္ အထက္ ေကာင္းကင္ ျမင့္ျမတ္ေသာ နိဗၺာန္ဘံုမွ နိမ့္က်ေသာ ေျမကမၻာသို႔ ဆင္းလာရသည္ ဟု ဋီကာခ်ဲ႔ ၾကေပသည္၊ အကယ္၍ “နိဗၺာန္ဘံု”သာျဖစ္ခဲ့လွ်င္။ ထိုဘံုနန္း၌ အဘယ္ မေကာင္းဆိုး၀ါး ရွိေခ် မည္နည္း။ နိဗၺာန္၌ စံျမန္း ေနေသာ သူတို႔အား အဘယ္ မေကာင္းဆိုး၀ါးက ဖ်ားေယာင္း ႏိုင္အ့ံနည္း၊ ဆိုသည္ကို ထည့္စဥ္းစားမိဟန္ မရွိေခ်၊


ေဌးလြင္ဦး

အမ်ိဳးေလးပါး သတၱ၀ါမ်ား

ပိဋကေတာ္လာ အမ်ိဳးေလးပါး
ျမန္မာစာေပ၌ ေမြ႔ေလွ်ာ္သူတိုင္းက “အမ်ိဳးေလးပါး သတၱာ၀ါမ်ား” ဆိုသည့္ကို ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ၾကားဖူးၾက၏။ သို႔ ေသာ္ ၾကားဘူးနား၀ အားနည္းသူမ်ားအတြက္ အမ်ိဳးေလးပါး ဆိုသည္ကို တင္ျပရန္ အနည္းငယ္ လိုမည္ ျဖစ္ သည္။ အမ်ိဳးေလးပါး ၏ ေနာက္ဆက္တြဲ “သတၱ၀ါမ်ား” ဆိုသည့္ စကားေၾကာင့္ အမ်ိဳးေလးပါးဆိုသည္မွာ “လူ သား” တစ္မ်ိဳးတည္းကိုသာ ဆိုလိုျခင္းမဟုတ္ဟု နားလည္မႈ လြဲေခ်ာ္ ႏိုင္ေပသည္။ ထိုအမ်ိဳးေလးပါး ဆိုေသာ စကားသည္ လူသား တစ္မ်ိဳးတည္းကုိသာ ဆိုလိုၿပီး မ်ိဳးႏြယ္အစု ကြဲျပားျခင္းကိုသာ ဆိုလိုေပသည္။ ၎ကို ပိဋကေတာ္ရွိ ပါထိက၀ဂ္ ပါဠိေတာ္ အဂၢညသုတ္တြင္ အတိအက်ေျပာထားၿပီး ထိုအမ်ိဳးေလးပါး ဆိုသည္မွာ မင္းမ်ိဳး၊ ပုဏၰားမ်ိဳး၊ အသည္မ်ိဳး၊ သူဆင္းရဲမ်ိဳး ဟူ၍ ျဖစ္ေပသည္။
အဆိုပါ သုတ္ေတာ္တြင္ ေန၊ လ၊ ကမၻာျဖစ္ေပၚလာျခင္း။ ေယာက်္ား မိန္းမ ျဖစ္ေပၚလာျခင္း ႏြယ္ခ်ိဳ၊ မုေလး စပါးပင္ ျဖစ္ေပၚလာျခင္းႏွင့္ မဟာသမၼတမင္း တင္ေျမႇာက္ျခင္း၊ ထို႔ေနာက္ အမ်ိဳးေလးပါးအျဖစ္ ခြဲျခား သတ္ မွတ္ ခံရျခင္းမ်ားကို စံုစံုလင္လင္ ရွင္းလင္း တင္ျပထားေပသည္။
ထိုသို႔ အမ်ိဳးေလးပါးဟု ခြဲျခား သတ္မွတ္ျခင္းသည္ “လူ” ဟူေသာ ဂုဏ္သတၱိ ပ်က္ပ်ယ္သြားျခင္းေၾကာင့္ မဟုတ္ ဘဲ ၀ါသနာ၊ ဓေလ့၊ က်င့္ေဆာင္အားထုတ္မႈႏွင့္ အေတြးအေခၚ မတူညီျခင္းေၾကာင့္သာ ျဖစ္ေပသည္။ အသား ေရာင္ အမ်ိဳးဇာတ္ ကို မဆိုလိုေပ ေသခ်ာစြာ ေလ့လာလွ်င္ ထိုအမ်ိဳးေလးပါးမွ ရာဇ မင္းမ်ိဳးသည္ အုပ္ခ်ဳပ္သူ လူတန္းစား သို႔မဟုတ္ ေခါင္းေဆာင္ ျဖစ္လိုသူ လူတန္းစား ႏွင့္ ျဗဟၼဏ ပုဏၰား ဆိုသည္မွာ စာတတ္ေပတတ္ လူတန္းစား သို႔မဟုတ္ တတ္သိပညာ ရွင္ လူတန္းစား ျဖစ္၍။ အသည္မ်ိဳးဆိုသည္မွာ ကုန္ကူးသန္းေရာင္း၀ယ္ စားေသာက္ေသာ လူတန္းစားႏွင့္ သူဆင္းရဲမ်ိဳးဆိုသည္မွာ သာမန္ လက္လုပ္လက္စား လူတန္းစားမ်ားကို သတ္ မွတ္ေၾကာင္း ထင္ရွားေပသည္။
ဤသုတ္ေတာ္တြင္ ေဖၚျပေသာ မဟာသမၼတမင္းသည္ ကမၻာ့ ပထမဦးဆံုး လူသား မဟုတ္ေပ။ “လူ” ဟူေသာ မ်ိဳးႏြယ္ေပၚေပါက္ၿပီးမွ စိုက္ပ်ိဳးစားေသာက္ေသာ ေခတ္ကာလ ေပၚထြန္းလာသည္၊ ထို႔ေနာက္တြင္မွ လူ႔အသင္း အဖြဲ႔ ေပၚေပါက္လာသည္။ ထိုလူ႔အသင္းအဖြဲ႔ကို အုပ္ခ်ဳပ္မင္းလုပ္ရန္ သမၼတမင္း ေရြးေကာက္ တင္ေျမႇာက္ သည္၊ စသည္ျဖင့္ အဆင့္ဆင့္ နားလည္ႏိုင္ေပသည္။
ကုရ္အံက်မ္းလာ အမ်ိဳးေလးပါး
ကုရ္အံက်မ္းေတာ္တြင္ အမ်ိဳးေလးပါးကို အာဒံ၊ မလာအိကာဟ္၊ အီဗလီဆ္၊ ႏွင့္ ဂ်င္ ဟူ၍ ေဖၚျပေပသည္၊ (၁၈း ၅၀) သို႔ေသာ္ ဤေနရာ၌ ရွင္းျပရန္ ရွိသည္မွာ ထိုအုပ္စု ေလးစုတြင္ အာဒံ ကိုသာ လူသား သို႔မဟုတ္ လူသား မ်ိဳးႏြယ္ဟု အသိအမွတ္ျပဳလွ်က္ က်န္ အမည္ သံုးခု သို႔မဟုတ္ အုပ္စု သံုးစုကို နတ္လိုလို ဖုတ္တေစၧ မေကာင္း ဆိုး၀ါး လိုလို လက္ခံထားၾကသည္မွာ ယခု ေခတ္ကာလ ထိတိုင္ ျဖစ္ေပသည္။ ထုိသို႔ လက္ခံျခင္းမွာ က်မ္းျမတ္ ကုရ္အံအား ေစာ္ကားယံုမွ်မက အဘိုးမျဖတ္ႏိုင္ေသာ မိမိတို႔၏ အသိဉာဏ္အား အမနာပ ျပဳလုပ္ သလို ျဖစ္ေန ေပသည္။
အာဒံ
အာဒံသည္ မဟာသမၼတမင္းျဖစ္သည္ (၂း ၃၀)။ သူသည္ မလာအိကာဟ္မ်ားထက္ သာလြန္ေသာ အဌာရသ ပညာရပ္မ်ားကို သြန္သင္ခံရသည္ (၂း ၃၁)။ သူ႔အား ေဖၚျပသမွ်ေသာ သုတ္ေတာ္တိုင္းတြင္ (ဂ်နတ္) ဥယဥ္ အေၾကာင္းကို ေဖၚျပထားေသာေၾကာင့္ သူသည္ လူ႔သမိုင္းကို စတင္မွတ္တမ္းတင္ႏိုင္သည့္ စိုက္ပ်ိဳးေရးေခတ္ ကို ဦးေဆာင္ခဲ့ေၾကာင္း ထင္ရွားသည္။ သူ၏ အဆက္ႏြယ္သည္ မင္းလုပ္ အုပ္ခ်ဳပ္ရေသာေၾကာင့္ မင္းမ်ိဳး ျဖစ္ေပသည္။ (အက်ယ္ကို က်မ္းျမတ္ကုရ္အံက ေျပာေသာ အာဒံ-၌ ၾကည့္ပါ)
မလာအိကာဟ္
မလာအိကာဟ္ သည္ အေတြ႔အႀကံဳ မရွိေသာ အရာမ်ားကို ႀကိဳတင္သိႏိုင္ေသာသူမ်ား မဟုတ္ေခ်၊ တနည္း အားျဖင့္ အေတြ႔အႀကံဳ ရွိၿပီးသား အရာမ်ားအေပၚ၌သာ တြက္ဆ အေျဖထုတ္ႏိုင္ၾကသည္၊ (၂း ၃၃)။ ထိုအေၾကင္းကို- သာမန္လူသားမ်ားထံသို႔ နိမိတ္မ်ားကို ေဆာင္ၾကည္းေပး ႏိုင္သည္ (၄၁း ၃၀) ဟူသည္က ထင္ျခား ေစေပသည္။ သူတို႔သည္ ဉာဏ္စဥ္ေတာ္ေဆာင္ (ရစူလ္) မ်ားကို သစၥာခံယူ လိုက္နာၾကသည္ (၄း ၁၆၆)။ ထို႔ ေၾကာင့္ သူတို႔သည္ ေမာက္မာမႈမရွိေသာ သေဘာရိုး ပညာတတ္လူတန္းစားမ်ား ျဖစ္ေပသည္။
သူတို႔သည္ လူသားတို႔ မျမင္စြမ္းႏိုင္ေသာ ဓါတ္ဘူတ နတ္ေဒ၀တာမ်ား မဟုတ္ေခ်။ လူသားစင္စစ္မ်ားသာ ျဖစ္ေပသည္။ ထိုေၾကာင့္ သူတို႔အနက္မွလည္း လူသားတို႔အား သြန္သင္ရန္ အလို႔ငွာ ဉာဏ္စဥ္ေတာ္ေဆာင္ (ရစူလ္)မ်ား ပြင့္ေပၚၾကေပသည္ (၂၂း ၇၆)။ သူတို႔သည္ လက္ရံုးရည္ ႏွလံုးရည္ႏွင့္ ျပည့္စံုေသာေၾကာင့္ သာမန္လူသားမ်ား ထက္ ပိုမိုစြမ္းေဆာင္ႏိုင္သည္၊ ပိုမိုသိျမင္ႏိုင္ေပသည္။ သူတို႔၏ စြမ္းေဆာင္ႏိုင္မႈ လက္ရံုးရည္မွာ တစ္ဦးႏွင့္ တစ္ဦး တစ္ေျပးညီ မဟုတ္ေပ (၃၅း ၁)။ က်မ္းေတာ္တြင္ သူတို႔သည္ ကိုယ္ေတာ္မုဟမၼဒ္အား သစၥာခံလိုက္နာ ေသာ ထက္မ်က္သည့္ သူရဲေကာင္းႀကီးမ်ားအျဖစ္ ေဖၚျပထားေပသည္။ ရန္သူတို႔အား ေတာ္လွန္ရာတြင္ ကိုယ္ေတာ္ဘက္မွ စစ္၀င္တိုက္ေသာေၾကာင့္ ကိုယ္ေတာ္ေနာက္လိုက္မ်ားမွာ အားကိုးအားထားရ၍ ရဲမာန္သတၱိ ႂကြႏိုင္ၿပီး ရန္သူမ်ားမွာ စိတ္ပ်က္ အားေလွ်ာ့ရေၾကာင္း အခိုင္အမာ ေဖၚျပထားသည္ (၈း ၁၂)။ ကိုယ္ေတာ္ မူဆာ ပရိနိဗၺာန္ျပဳၿပီးေနာက္ အစၥေရးလူမ်ိဳးတို႔အား ဘုန္းလက္ရံုးျဖင့္ ဦးေဆာင္ခဲ့သည့္ လူသားမ်ားကိုလည္း “မလာအိ” ဟုေခၚေပသည္၊ (၂း ၂၄၆)။
မလာအိကာဟ္သည္ ေျမမွ ျဖစ္တည္ေစေသာ အာဒံမ်ိဳးႏြယ္ဟုလည္းေကာင္း မီးမွျဖစ္တည္ေစေသာ ဂ်င္ႏွင့္ အိဗလိဆ္ မ်ိဳးႏြယ္မွလည္းေကာင္း ျဖစ္သည္ဟု က်မ္းေတာ္က မေဖၚျပေပ၊ ဆိုလိုသည္မွာ ေျမကို အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ ရေသာ မင္းမ်ိဳးမွလည္းေကာင္း မီးျဖင့္ ခ်က္ျပဳတ္စားေသာက္ေသာ ဓေလ့ရွိသည့္ မ်ိဳးႏြယ္မွ လည္းေကာင္း ျဖစ္သည္ မဟုတ္ဟု ဆိုျခင္းျဖစ္သည္။ ပိဋကေတာ္တြင္လည္း ပညာတတ္ပုဏၰားမ်ိဳးႏြယ္ကို “မီးခဲ မီးခိုးမွ ကင္း ကုန္သည္ ျဖစ္၍ က်ည္ေပြ႔ကို ခ်ထားကုန္သည္ျဖစ္၍” ဟု ဆုိထားေပသည္ (ပါထိက၀ဂ္ ပါဠိေတာ္ အဂၢညသုတ္) ဆုိလိုသည္မွာ စား၀တ္ေနေရး အတြက္ အာသီသ တစ္ခုတည္းကိုသာထားၿပီး ကာယ အင္အားျဖင့္ လုပ္ကိုင္ စားေသာက္ေသာ သာမန္လူမ်ိဳး မဟုတ္ အတတ္ပညာ အသိပညာ အတြက္ ၀ါသနာကို တစိုက္မတ္မတ္ထားၿပီး အသက္အတြက္ ရရာကို စားေသာက္ ေရာင့္ရဲႏိုင္ေသာ လူမ်ိဳးဟု ျဖစ္ေပသည္။
အိဗလိဆ္
အိဗလိဆ္သည္ သမၼတမင္း၏ ၾသဇာအာဏကို အသိအမွတ္မျပဳေသာ ပုန္ကန္ထႂကြသည့္ လူမ်ိဳးျဖစ္သည္ (၂း ၃၄၊ ၁၈း ၅၀)။ သူတို႔သည္ မီးျဖင့္ ျဖစ္တည္ေစေသာ ဂ်င္မ်ိဳးႏြယ္မွ ျဖစ္သည္ (၁၈း ၅၀)။ တနည္းအားျဖင့္ အသက္ေမြး၀မ္းေၾကာင္းကို မိရိုးဖလာအတိုင္း ကိုယ္ကာယျဖင့္ လုပ္ကိုင္ရွာေဖြ၍ မီးျဖင့္ ခ်က္ျပဳတ္ စားေသာက္ ေသာ လူမ်ိဳးျဖစ္သည္။ သူတို႔သည္ ေမာက္မာေသာ စိတ္ရွိ၍ ဉာဏ္စဥ္ေတာ္ေဆာင္မ်ားႏွင့္ ပညာတတ္ လူတန္း စားကို အသိအမွတ္ျပဳရန္ တြန္႔ဆုတ္တတ္ၾကသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သူတို႔ကို ကုရ္အံက်မ္းေတာ္က ရန္သူ (ကာဖရ္)တို႔ အနက္မွ ျဖစ္သည္ဟုလည္းေကာင္း (၂း ၃၄)၊ ဂ်င္တို႔အနက္မွ ျဖစ္သည္ဟုလည္းေကာင္း (၁၈း ၅၀) ဆိုေပသည္။
က်မ္းေတာ္က အိဗလိဆ္ သည္ မ်က္စိျဖင့္ မျမင္ႏိုင္ေသာ “ဓါတ္ဘူတ” ျဖစ္သည္ ဆိုျခင္းကို ယတိျပတ္ ပယ္ခ် ထားေပသည္။ အိဗလိဆ္ သည္ လူသားဟုဆိုေသာ ဖံုးကြယ္သူ “ကာဖရ္” တို႔ အနက္မွ ျဖစ္သည္ ဆိုျခင္းပင္။
ထိုထက္ပို၍ ခိုင္လံုေသာ စကားမွာ အိဗလိဆ္ သည္ အိမ္ေထာင္ယူ သားေမြးခ်င္းျပဳသူဟု “သူ၏ သားစဥ္ ေျမး ဆက္” ဆိုသည့္ စကား (၁၈း ၅၀) က ေထာက္ျပေနျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အိဗလိဆ္၊ အိဗလိဆ္ႏွင့္ အုပ္စုတူ ဂ်င္ တို႔သည္ လူစကားကို ေျပာေသာ၊ အိမ္ေထာင္ယူ သားေမြးၾကသည့္ လူသားမ်ားသာ ျဖစ္ေပသည္။ ဓါတ္ဘူတကို ကိုယ္စားျပဳသည့္ တေစၧ၊ သရဲ ဖုတ္ေကာင္၊ မင္စာမ်ား မဟုတ္ၾကေခ်။
ဂ်င္
ဂ်င္မ်ားသည္ မီးျဖင့္ ျဖစ္တည္ေစေသာ လူမ်ိဳးျဖစ္သည္။ ေရွ ႔ ဒ႑ာရီ ယံုၾကည္မႈမ်ားအရ ဂ်င္မ်ားကို တေစၧ၊ သရဲ မေကာင္းဆိုး၀ါးမ်ားဟု သတ္မွတ္ခဲ့ၾကေသာ္လည္း ေနာက္ပိုင္းတြင္ ဂ်ဴးလူမ်ိဳးမ်ားမွ လူမ်ိဳးစု တစ္စု အျဖစ္ ဖြင့္ဆိုရွင္းလင္းခ်က္မ်ားစြာ ရွိလာခဲ့ေပသည္။ မီးျဖင့္ ျဖစ္တည္ေစသည္ ဆိုျခင္းကို ပညာရွင္မ်ားက “စစ္ေသြး ႂကြ” မ်ားဟု ဖြင့္ဆိုၾကေပသည္။ ပိဋကေတာ္စကားျဖင့္ ဖြင့္ဆိုလွ်င္ မီးျဖင့္ ခ်က္ျပဳတ္စားေသာက္ေသာ လူမ်ိဳး ဟု ျဖစ္ေပသည္။ တနည္းအားျဖင့္ လူသားအက်ိဳးျပဳ ပညာေနာက္ကို မလိုက္ဘဲ ေလာဘရမက္ ေငြေၾကးေနာက္သို႔ တစိုက္မတ္မတ္ လိုက္ေသာ လူမ်ိဳးျဖစ္ေပသည္။ သူတို႔၏ ဥစၥာအင္အားျဖင့္ သာမန္လူသားမ်ားကို လည့္စား လႊမ္းမိုး ႏိုင္ေပသည္ (၆း ၁၂၉)။
သူတို႔သည္ ဓါတ္ဘူတျဖစ္သည့္ တေစၧ၊ သရဲ မေကာင္းဆိုး၀ါးမ်ားဟု သတ္မွတ္ျခင္းမွာ မွားယြင္းေပသည္။ က်မ္းေတာ္၌ သူတို႔အနက္မွ ဉာဏ္စဥ္ေတာ္ေဆာင္ (ရစူလ္)မ်ား ပြင့္ေပၚေၾကာင္း (၆း ၁၃၁)။ သူတို႔အနက္ အခ်ိဳ႔သည္ ကိုယ္ေတာ္ မုဟမၼဒ္ထံတြင္ သစၥာခံယူေသာ သူမ်ားျဖစ္ေၾကာင္း (၄၆း ၂၉-၃၁) တြင္ ေဖၚျပထားၿပီး၊ ၁၈း ၅၀ တြင္ ဂ်င္မ်ားအနက္မွ ျဖစ္ေသာ အိဗလိဆ္ တို႔သည္ အိမ္ေထာင္ယူ သားေမြးခ်င္း အလုပ္ကို ျပဳသည့္ လူမ်ိဳးႏြယ္ ျဖစ္ေၾကာင္း တိက်စြာေျပာထားေပသည္။
(လူတစ္ဦးခ်င္းစီတြင္ ထိုအမ်ိဳးေလးပါးအနက္မွ မိမိႀကိဳက္ႏွက္သက္ရာ အမ်ိဳး၌ျဖစ္ရန္ မိမိကိုယ္မိမိ ျပဌာန္း သတ္မွတ္ ျဖစ္တည္ပိုင္ခြင့္ရွိေပသည္)

ေဌးလြင္ဦး

(နဗီ) သတင္းေတာ္ေဆာင္မ်ား


သတင္းေတာ္ေဆာင္မ်ားသည္လည္း ကုန္စင္သိဉာဏ္ “သဗၺညဳတဉာဏ္” ကို ရရွိသူမ်ားျဖစ္၍ အာရ္ဗီ ဘာသာ စကားျဖင့္ နဗီ ဟု ေခၚေပသည္၊ ျမန္မာေ၀ါဟာရ မႂကြယ္၀ေသာ ဆရာေတာ္မ်ားက အာရ္ဗီဘာသာစကား ႏွစ္လံုးျဖစ္သည့္ ရစူလ္ ႏွင့္ နဗီ ကို ခရစ္ယံဆန္ဆန္ ျမန္မာေ၀ါဟာရ တစ္လံုးတည္းျဖင့္ “တမန္ေတာ္” ဟုသာ ဘာသာျပန္ဆို ၾကေပသည္။ ထိုစကားလံုး ႏွစ္လံုးမွာ အသံထြက္ ကြဲျပား သကဲ့သို႔ အဓိပၸါယ္လည္း မတူညီေပ။ နဗီ ဆိုသည္မွ သတင္းႀကီးဟု အနက္ရသည္ နဗယ မွ ဆင့္ပြားလာျခင္းျဖစ္၍ ပရမတ္ဘုရားရွင္၏ ထံေတာ္မွာ လူသားမ်ားအတြက္ မိန္႔ေႁခြေသာ တရားေဒသနာ သတင္းမဂၤလာကို လူသားတို႔ထံ အေရာက္ပို႔ေသာ ပုဂၢိဳလ္ ျမတ္မ်ားကို ေခၚဆိုေပသည္။
ဉာဏ္စဥ္ေတာ္ေဆာင္မ်ားႏွင့္ သတင္းေတာ္ေဆာင္မ်ားမွာ ရရွိေသာ “ဉာဏ္စဥ္ အင္အား” တူညီၾကေပသည္၊ သို႔ေသာ္ ဉာဏ္စဥ္ေတာ္ ေဆာင္တိုင္းသည္ သတင္းေတာ္ေဆာင္မ်ား ျဖစ္ေသာ္လည္း သတင္းေတာ္ေဆာင္ တိုင္းသည္ ဉာဏ္စဥ္ေတာ္ေဆာင္မ်ား မဟုတ္ၾကေပ၊ ဉာဏ္စဥ္ေတာ္ေဆာင္မ်ား၏ ၀န္တာမွာ လူသား အေပါင္း အား နာမ္ပိုင္းဆိုင္ရာ တစ္ခုတည္းကို သာမက ရုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာ နည္းနာမ်ား ျဖစ္သည့္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး နည္းပညာ မွသည္ သာမန္ လူမႈ စား၀တ္ေနေရး နည္းပညာမ်ားထိ အစံုစံုကို သြန္သင္ လမ္းၫႊန္ရေပသည္။ သတင္းေတာ္ ေဆာင္မ်ားမွာမူ ရုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာ နည္းပညာမ်ားထက္ နာမ္ပိုင္းဆိုင္ရာ က်င့္ႀကံ ဘာ၀နာျပဳ နည္းမ်ားႏွင့္ ဉာဏ္စဥ္ေတာ္ေဆာင္မ်ား သြန္သင္ ျပသသည့္ နည္းဥပေဒမ်ားကို ထိမ္းသိမ္း ေစာင့္ေရွာက္နည္းမ်ားကို အသားေပး သြန္သင္ရေပသည္။ ထိုအခ်င္းအရာအား က်မ္းျမတ္ကုရ္အံအား ေၾကညစ္စြာ ႏွံ႔စပ္သူမ်ားက အလြယ္တကူ နားလည္ႏိုင္ေပသည္။
ျမန္မာ ဗုဒၶဘာသာစကားျဖင့္ အလြယ္တကူ နားလည္ရန္ တင္ျပရေသာ္ ပေစၥက ဗုဒၶမ်ား ျဖစ္ေပသည္။

ေဌးလြင္ဦး

(ရစူလ္) ဉာဏ္စဥ္ေတာ္ ေဆာင္မ်ား


ေလာကလူသားတို႔အား ဦးေဆာင္လမ္းၫႊန္ရန္အလို႔ငွာ လူသားထဲမွ ပြင့္ေပၚေသာ ပုဂၢိဳလ္ျမတ္မ်ားအနက္ အ ဆင့္ အျမင့္ဆံုး ပုဂၢိဳလ္ျမတ္မ်ားကို အစၥလာမ္ဘာသာက (ရစူလ္) ဉာဏ္စဥ္ေတာ္ေဆာင္မ်ားဟု ေခၚေပသည္။ ထိုကိုယ္ေတာ္မ်ားသည္ ပရမတ္ဘုရားရွင္မွ ခ်ီးျမႇင့္ေသာ ကုန္စင္သိဉာဏ္ “သဗၺညဳတဉာဏ္” ကို ရရွိသူမ်ား ျဖစ္၍ စၾကာ၀ဠာအေပါင္း၏ ေသာ့ခ်က္ သဘာ၀ဓမၼ သို႔မဟုတ္ ပရမတ္ဓမၼ ကို လူသားတို႔အနက္မွ အသိဆံုး ေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ား ျဖစ္ေပသည္။
ထိုကိုယ္ေတာ္ျမတ္မ်ားသည္ သူတို႔ ရရွိေသာ ဉာဏ္စဥ္ေတာ္အား ဆင့္ျပန္ျခင္းျဖင့္ လူသားတို႔အား ဒုကၡ၀ဋ္ေႂကြး အေပါင္းမွ ကၽြတ္လြတ္မႈ တရားဓမၼမ်ားကို သြန္သင္ေပးေပသည္။ ထိုသို႔ေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ားအား ေထရ၀ါဒ ဗုဒၶ ဘာသာတြင္ ဥပဇာဘုရား သို႔မဟုတ္ ပညတ္ဘုရား ဟု ေခၚဆိုသည္ကို ေတြ႔ရေပသည္- ဥပမာအားျဖင့္ “မနိ မၪၹဴ ႗ီကာက်မ္း၌—သဗၺညဳတဉာဏံ။ သဗၺညဳတဉာဏ္ေတာ္ကို ပတိလာဘ ရျခင္းေၾကာင့္ တႆ ထိုခႏၶာ ငါးပါးအစဥ္ကို ဗုေဒၶါတိ ဘုရားဟူ၍ ပညတၱတၱာ ပညတ္သည္၏ အေၾကာင္းေၾကာင့္တည္း” ဟု ဆိုထားေပသည္။ အစၥလာမ္ဘာသာတြင္ ကိုးကြယ္ဆည္းကပ္မႈ ေရာႁပြန္းမႈ မရွိေစရန္ အဓိကတားျဖစ္ထား သျဖင့္ ”ဘုရား” ဆို ေသာ အသံုးအႏႈံးမ်ားကို လူသားတို႔ႏွင့္ ပတ္သက္၍ ေရွာင္ၾကဉ္ေသာေၾကာင့္ ပညတ္ဘုရား၊ ဥပဇာဘုရား မ်ားဟု မေခၚဆိုေသာ္လည္း အႏွက္သာရမွာ အတူတူပင္ ျဖစ္ေပသည္။
အာရ္ဗီဘာသာစကားအားျဖင့္ ရစူလ္ ဟူသည့္ ေ၀ါဟာရကို ျမန္မာျပန္ ဆရာေတာ္ႀကီးမ်ားက တမန္ေတာ္ ဟု စကားလံုး ဖလွယ္ ၾကေပသည္။ ထိုသို႔စကားလံုး ဖလွယ္ျခင္းမွာ မွားယြင္းမႈ မရွိေသာ္လည္း ျမန္မာ ဘာသာေရး ေ၀ါဟာရ အားျဖင့္ အလြန္႔အလြန္ ကြဟေနသည့္ အျပင္ ျမန္မာစာဖတ္သူမ်ားအတြက္ စကားလံုး၏ ေလးနက္မႈ တန္ဘိုးမွာလည္း အားေပ်ာ့လွေပသည္။
ထိုသို႔ တမန္ေတာ္ဟု ဘာသာျပန္ျခင္းမွာ ခရစ္ယံသမၼာက်မ္းစာပါ စကားလံုးမ်ားကို မွီျငမ္းလွ်က္ သမၼာက်မ္း တြင္ ကိုယ္ေတာ္ ေယရႈေလာက္ အဆင့္မျမင့္ဟု ခံစားေသာ ဘုရားရွင္၏ ကိုယ္စားလွယ္မ်ားအား “ပေရာဖက္” ဟု သံုးႏံွးသည္ကို ျပန္ဆိုျခင္း ျဖစ္ေပသည္။ သို႔ ေသာ္ အစၥလာမ္သာသနာပညာရွင္ ဘာသာျပန္ ဆရာေတာ္ မ်ားက ေနာက္ပိုင္းတြင္ ထိုပေရာဖက္ ဟု အသံုးကို ေရွာင္ၾကဉ္လာၾကလွ်က္ “မက္ဆင္ဂ်ား” ဟု ျပန္ဆိုၾကေပ သည္။
ရစူလ္ ၏ အဓိပၸါယ္မွာ ပရမတ္ဘုရားရွင္၏ ထံမွ ဉာဏ္စဥ္ေတာ္ကို ေဆာင္ယူလာသူ ျဖစ္ေပသည္။ ထို႔အျပင္ အစၥလာမ္ဘာသာ၀င္မ်ား က ရစူလ္တစ္ပါးႏွင့္ တစ္ပါးအၾကား အနိမ့္အျမင့္ ခြဲျခားမႈ မရွိေခ်။ ရစူလ္ ႏွင့္ ပေရာ ဖက္ ပို၍ ျခားနားသည္မွာ ရစူလ္သည္ ပရမတ္ ဘုရားရွင္ထံမွ ဉာဏ္စဥ္ေတာ္ကို ပေရာဖက္ကဲ့သို႔ ျဗာဒိတ္ (အသံ) အားျဖင့္ လက္ခံရယူျခင္း မဟုတ္ေပ။ ရစူလ္၏ ႏွလံုးသား၌ ဉာဏ္စဥ္ေတာ္ ကိန္း၀ပ္ ျခင္းနည္းျဖင့္သာ ဉာဏ္စဥ္ရရွိျခင္း ျဖစ္ေပသည္ (၂း ၉၇)။ ထို႔အျပင္ ပေရာဖက္ကဲ့သို႔ အနာဂါတ္ကို ေဟာေျပာသူ မဟုတ္ေခ်။ ဉာဏ္စဥ္ေတာ္အား ဆင့္ျပန္သူသာ ျဖစ္ေပသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ “ရစူလ္” ကိုကၽြႏု္ပ္အေနျဖင့္ ဉာဏ္စဥ္ေတာ္ ေဆာင္ ဟူ၍ ျပန္ဆိုျခင္း ျဖစ္ေပသည္။ အစၥလာမ္ဘာသာ၏ သြန္သင္မႈအရ ဉာဏ္စဥ္ေတာ္ေဆာင္ (ရစူလ္) ဆိုသည္မွာ လူ႔မ်ိဳးတိုင္းအတြက္ ပြင့္ေပၚခဲ့ေပသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေမာေရွ၊ ေဂါတမ၊ ေယရႈ၊ မိုဟမၼဒ္ ကိုယ္ေတာ္ ျမတ္မ်ားကို ဉာဏ္စဥ္ေတာ္ေဆာင္မ်ား အျဖစ္ အသိအမွတ္ ျပဳရေပသည္။ ထိုကုိယ္ေတာ္မ်ားအၾကား တစ္ပါး ႏွင့္ တစ္ပါးကို ခြဲျခားမႈ မျပဳရေပ။
ဉာဏ္စဥ္ေတာ္ေဆာင္မ်ား ဆင့္ျပန္ေသာ ဉာဏ္စဥ္ဆင့္ျပန္မႈမ်ားတြင္ လူသားအေပါင္း လိုက္နာက်င့္ေဆာင္ရန္ နည္းနာ ဥပေဒ ၀ိနည္း ပညတ္မ်ား ပါရွိေပသည္။ ကုရ္အံက်မ္းေတာ္၏ သြန္သင္မႈအရ ဉာဏ္စဥ္ေတာ္ေဆာင္ မ်ားသည္ တစ္ၿပိဳင္နက္ထဲတြင္ သတင္းေတာ္ ေဆာင္မ်ား ဘြဲ႔ကိုပါ ရရွိၾကေပသည္။
ေဌးလြင္ဦး

ပရမတ္ဘုရားရွင္၏ ကိုယ္စားလွယ္မ်ား


အစၥလာမ္ဘာသာ၏ အယူအရ ဤစၾကာ၀ဠာ အေပါင္းသည္ သိျခင္းခံေနရေသာအသိုင္းအ၀ိုင္းႀကီး တစ္ခု ျဖစ္ ေပသည္။ ၎ကို အာရ္ဗီ ဘာသာစကားျဖင့္ “အာလ္မီးန္” ဟုေခၚေပသည္။ ဆိုလုိသည္မွာ စၾကာ၀ဠာ အေပါင္း သည္ မူလဇစ္ျမစ္ ပရမတ္ဘုရားရွင္ (အလႅာဟ္)က ျပဌာန္းထားေသာ သဘာ၀ဓမၼ ကြန္ယက္ႀကီးထဲတြင္ ျပ ဌာန္းမႈအတိုင္း က်င္လည္ ရွင္သန္ေနရသည္ဟု ျဖစ္ေပသည္။ ထို႔ အျပင္ ထိုစၾကာ၀ဠာအေပါင္းအား စီမံ ထိန္း ကြပ္ ေစရန္ လူသားအား ကိုယ္စားလွယ္ ခန္႔အပ္ထားသည္ဟု ကုရ္အံက်မ္းေတာ္၏(၆း ၁၆၆) တြင္ ဆိုေပ သည္။
ထိုသို႔ စၾက၀ဠာ အစုစုအား စီမံထိန္းကြပ္ရသူ ျဖစ္ေသာ လူသားသည္ ရွိရွိသမွ် သက္ရွိသက္မဲ့တို႔အား စီမံ ထိန္း ေက်ာင္းႏိုင္ရန္အတြက္ ရွိႏွင့္ၿပီးသား သဘ၀ဓမၼကို သိႏိုင္ခြင့္ ရွိရန္မွာ မရွိမျဖစ္ လိုအပ္ေပသည္။ သို႔မွသာ ေကာင္းမႈေဆာင္တာမ်ားကို က်င့္ေဆာင္ႏိုင္ရန္ လူ႔က်င့္၀တ္ ဥပေဒမ်ား၊ လူသားတို႔ အသံုးျပဳႏိုင္ရန္ သို႔မဟုတ္ လူ႔ေဘာင္အတြက္ အသံုး၀င္ရန္ ေဖၚထုတ္ ဆင့္ျပန္ေသာ ဥပေဒသမ်ား ကို ထပ္ဆင့္ ခ်မွတ္ႏိုင္မည္ ျဖစ္ေပ သည္။
အစၥလာမ္ဘာသာ၏ အယူအဆ အရ ေလာက လူသားတို႔အား သြန္သင္တင္ျပႏိုင္ရန္ အလို႔ငွာ လူသားထဲမွပင္ ပါရမီရင့္သန္မႈ အေလွ်ာက္ (ကိန္း၀ပ္ေပးေသာ ဉာဏ္စဥ္ကို ခံႏိုင္ရည္စြမ္း အေလွ်ာက္) ဉာဏ္စဥ္ေတာ္ေဆာင္၊ သတင္းေတာ္ေဆာင္၊ နိမိတ္ေတာ္ေဆာင္၊ ရဟႏၲာ၊ သီလ၀ႏၲဳမ်ား စသည္ျဖင့္ အဆင့္ဆင့္ ပြင့္ေပၚၾကသည္ဟု ျဖစ္ေပသည္။

ေဌးလြင္ဦး